قصه ی کوچ

انسانیت

kazar — Fri, 18 Sep 2009 11:03:18 GMT

راوی قصه پرداز من؛ بگو نم نم؛ بگو؛ بگو از مرگ شبنم؛ از غربت؛ از گم شدگی؛ از کسی که انسانیتش کشیده شد به بردگی؛ بگو از دهان تشنه ی خاک؛ بگو از قصه ی ناپدید شدگی.

kazar — Wed, 05 Aug 2009 15:02:40 GMT

گل گندم؛ غزل ترانه های دل مردم؛ رقص تن تو بهانه زندگی است و سبزی قبایت تعریف واژه ی بندگی؛ تو ریشه در خاک آدم داری؛ تو نشان از تبار مریم داری؛ می دانم که در پس چشمان تو زندگی بی ارزش است. چشم مردم! می میرم برای بقچه ی تلخ زندگیت که کس سر آن را نگشود و برای آن نگاه های معصومانه ی تو که بی التفات در افق اندیشه های دیگران گم شد. هم خون من! ای هم نژاد! من هم بغض تو در پوچی روزمرگی و هم آواز تو در لحظه های بیکسی خواهم ماند

احساس

kazar — Sat, 01 Aug 2009 21:17:21 GMT

شاید شما هم این جمله را شنیده باشید که " آنجا که زبان از گفتن باز می ماند موسیقی آغاز می گردد" من فکر می کنم آنجا که موسیقی از گفتن باز می ماند گریه آغاز می گردد

کلاه عافیت

kazar — Thu, 30 Jul 2009 08:32:18 GMT

احساس می کنم که کلاه عافیت زیادی برای سر من گشاد است

فواره ي شادي ها

kazar — Fri, 12 Sep 2008 20:34:53 GMT

در حركت ثانيه ها كه سواران سمند عمر من اند و در فراز و فرود موج هاي بي حاصل كه بر ساحل زندگي مي كوبم، قلم بي رنگي بر دفتر سفيدي ساييده مي شود تا قصه ي درخت بيهودگي و ميوه ي پوچي را براي زنگ انشا رقم بزند. ما شايد قصه ي پياز گنديده ايم؛ پوست انداختيم و پوست انداختيم تا به بيهودگي رسيديم. فواره ي شادي ها در سقوط است و من قطره اي سرگردان در ميان آسمان و زمين؛ خوشا به حال آنانكه چتري از گيسوي نرم باد دارند!

زمان

kazar — Mon, 14 Jul 2008 06:12:18 GMT

زمان چه سنگين شده است و روح من چه فرسوده به پيري مي گرايد. چه مي شد اگر طلوع مي كردي تا طليعه دارت مي شدم دور از هياهو داغدارت مي شدم عاشق زارت مي شدم. اي اهوراي من امشاسپندانه راهوارت مي شدم

دلتنگی هایم

kazar — Fri, 20 Jun 2008 07:34:40 GMT

بى تو دلتنگى هایم را شبانگاهان با جاده ها قسمت مى کنم

***

آب ها مى خشکند و دوستى ها نیز و من اما مرثیه سراى این پهنه ى تشنه ام

***

باغ با گلهایش بوستان با بلبل هایش اگر به پیشواز من آیند باز گوشه کنارا بوى تو را مى جویم باز گوشه کنارا صدای تو را مى پویم

شب سرد رفتن

kazar — Fri, 09 May 2008 10:29:21 GMT

شب سرد سفر اما شب تلخ شكستن بود
توی چشما چراغ اشک سر راه تو روشن بود

شب سرد سفر اما شب تلخ شكستن بود
توی چشما چراغ اشک سر راه تو روشن بود
چه طوفانی تو قلبم شد دل ابرا پر از غم شد یهو بارون نم نم شد
سفر گفتی نه آسون بود
نگات هرسو هراسون بود
جدایی دو دلداده
برای عاشقا خوابی پریشون بود
دلت می گفت به من انگار
نگو با من خداحافظ
چه تلخه آخرین دیدار
بهم گفتن خداحافظ خداحافظ

تو که رفتی گلا پژمرد
نشاطم رفت صدا از صوت
غمت هرجا مثه سایه منو می برد
سفر یعنی شب رفتن نه من با تو نه تو با من
تو رفتی چه خو کردم به نالیدن
دلت می گفت به من انگار
نگو با من خداحافظ
چه تلخه آخرین دیدار
به هم گفتن خداحافظ خداحافظ

نمیدونم این شعر از کیه اگه کسی می دونه لطفا اطلاع بده.

جمعه

kazar — Sat, 19 Apr 2008 14:51:59 GMT

همه ي روزها جمعه شده است. پويايي خاطره ديدارها فاصله شده است. رود گل آلود، آسمان مات و كبود، زمين به رنگ ركود. پس كجا رفت آن همه سرود؟ بهار چرا بويي ندارد؟ سبزه خلق و خويي ندارد؟ بلبل چرا نمي سرايد؟ آن آوازي كه زندگي مي زايد. باد چرا نمي نوازد؟ آن سازي كه جان مي افزايد.

خطاطان چه خاطره انگيز مي نويسند باز: "خوش به حال دختر ميخك كه مي خرامد به ناز" اشكين ديده را ديگر بار مي گشايم بر اين پهنه ي پر رمز و راز تا شايد بشنوم از رود روان آواز مادرم را يا از صخره هاي كوهستان طنين صداي پدرم را.

شرم از آینه

kazar — Tue, 18 Mar 2008 17:07:28 GMT

از منِ در آینه شرم می کنم آه كه چقدر از خود بیگانه شده ام! و در اين بيگانگي به زوال خودم می اندیشم آنگاه که سیطره ام بر زمین پایان خواهد یافت.

اما تو اي ناجي! تو كه بالا نشيني؛ تو كه وعده ي رستاخيز دادي؛ چشم هاي منتظر مرا مي بيني؟ دل خوش كرده ام به اينكه طيش زمستانم را عيش بهار كني. آيا رسد آن وعده كه كردي؟

این آخرین پست من در سال ۸۶ است. از همه ی بازدید کنندگان عزیزی که مشوق نوشتن من بودند سپاسگزاری می کنم و تا رسیدن سال جدید همه ی شما را به خدا می سپارم. آرزو می کنم که سال جدید سال برآوردن آرزوهای خوبتان باشد.

روز نو ارزونی تو رخت و بخت و تخت تازه دست تو با مهربونی روزگاری نو می سازه